Machteloosheid

Ik sta op om 06 uur…niet echt een tijd dat ik uit mijn bed wil komen, maar dit keer heb ik wat te onderzoeken…ik kan iets niet loslaten. Ik besluit te gaan mediteren.
Ik kom een gevoel tegen van machteloosheid. Ik heb het idee dat ik niets kan doen met het lijden dat ik zie. Ik wil iets DOEN…ik besluit met het ‘demoon’ van machteloosheid te praten..ik zie hem voor me:
-Wat wil je? Vraag ik. “Groter worden,” zegt het.
-Wat heb je daarvoor nodig? “Jou.” Zegt het demoon. Ik zie en voel dat het naar mijn hart wijst.
-Wat voel je als ik je dat geef? “Liefde.” Zegt het demoon.
-Ik geef hem vervolgens alle liefde die ik ‘in huis heb.’ Vanuit mijn hartstreek maak ik het groter en groter en het demoon verdwijnt.
Ik besef weer hoe sterk deze kracht is en hoe het tegelijkertijd onze grootste uitdaging is…wat een nieuwe tijd! Wat een prachtige mooie mogelijkheid voor ons mensen. Wat een wereld gaan we creeeren!
Een minister, of welke leider dan ook die uit angst en dwang reageert, draagt verdeeldheid uit, omdat hij verdeeld is. Hij is verdwaald…en dat is heel treurig. Soms zijn we verdwaald…en dat doet pijn. Het is moeilijk om in deze maatschappij toe te kunnen geven een fout te hebben gemaakt. Daarvoor is kwetsbaarheid en bescheidenheid nodig en een veilige plek waarin ruimte is voor ontwikkeling en dus om fouten te mogen maken. Nu gaat zijn kop eraf…dat is hard…als een hard hart…dat doet pijn…
We kunnen hem niet helpen, hij is verdwaald én vraagt de weg niet.
We kunnen wel onszelf helpen, compassievolle leiders van onszelf zijn door vooral open te staan, met open hart te ZIJN en met ons hart naar elkaar te luisteren.
Wat we kunnen ZIJN is compassie…
Wat een machtig gevoel ❤ ❤ ❤